چنان سنگین که گویی حجم سرد ناله هایند

غم و درد و شکست و نا امیدی

          همه انگار که با هم همصدایند

چنان برفی که از کوه سر بریزد

          همه اینها با من در ستیزند

مرا از نا امیدی هیچ باک نیست

          که امید امیدواران رحیم است

بگویم از شکست هم نیست پروا

         که ره در پیروزی هم این شکست است

بگوید این محمد باز در آخر

        که قلبش پر ز الطاف کریم است

عزیزم روزگارم سرد سرد                                                                                                          

      دل من همنشین با غم و درد

                                   دیگه من یار نخواهم در کنارم

                                                                 که این آ فت بلای جان مرد

                                      ز دست دیده و دل هر دو فریاد

                               که هر چه دیده بیند دل کند یاد

                                بسازم خنجری نیشش ز فولاد

                                  زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

                        امشب آرامی ندارم

                                       در سکوت کوچه تو

                                                    نیمه شب ره می سپارم