من در کلبه فقیرانه خود چیزی دارم که تو در عرش کبریایت نداری

                                               من چون تویی دارم ولی تو چون خودی نداری

گل كه مي خندد ز طوفان حوادث غافل است

                                                         ور نه دنيايي كه ما ديديم خنديدن نداشت

                              آگاه ز هر بگو مگوي هم

                                      هر روز سلام و پرسش و خنده

                                                                          هر روز قرار روز آينده

عمر چون آينه بهشت اما آه

                         چون روز و شب تير و دي كوتاه

                                         اكنون دل من شكسته و خستست

                                                           زيرا يكي از دريچه ها بستست

نه مهر فسون و نه ماه جادو كرد 

                                                    نفرين به سفر كه هر چه كرد او كرد

اگر چون اشک من باشدت باران               جهان گردد به یک بارانت ویران

       که هر چه دیده بیند دل کند یاد

                  بسازم خنجری نیشش ز فولاد

                             زنم بر دیده تا دل گردد آزاد

اگه دستام خالی باشه

  اگه باشم عاشق تو

غیر دل چیزی ندارم

که بدونم لایق تو

         ز غمت شب جدایی

                چه کنم که هست اینها

                                  گل باغ آشنایی

ز

                 اشک زیباست

          زمانی که برای عشق باشد

                 عشق زیباست

         زمانی که برای تو باشد

                    تو زیبایی

           اما زمانی که برای من باشی 

Bijariran